Sundmót, smábæjarferð, skírn.....hvað eru mörg s í því?

Fyrstu helgina í október fékk ég að upplifa smá nostalgíu en þá keppti ég á Norðurlandamóti garpa sem var haldið í Óðinsvéum og synti þá m.a.s. greinar sem ég synti mjög sjaldan þegar ég var á “hápunkti” sundferils míns. Alltaf er maður jafnstressaður þegar maður er að fara að synda, þessar örfáu sekúndur þegar maður stígur upp á pallinn og bíður eftir startskotinu verða að mörgum mínútum þegar allar hugsanirnar fljúga í gegnum kollinn á manni: ,,Ætli sundgleraugun detti af mér? Ætli sundhettan rifni? Passa sig að þjófstarta ekki! Ætli ég nái að klára sundið? Af hverju fannst mér þetta góð hugmynd þegar Albert stakk upp á þessu fyrir 3 mánuðum? Hvað er ég að gera hérna?!” En svo ríður skotið af og maður stingur sér út í laugina og einhvern veginn nær maður alltaf að klára þetta sómasamlega (enda voru þetta nú engin langsund sem ég var að synda!!) og alltaf er þetta jafngaman þegar maður er búinn enda var þetta alveg stór-skemmtilegur Íslendingahópurinn sem var að keppa. Það var svo sameiginlegur kvöldverður á laugardagskveldinu og svo var kráar-menningin í Óðinsvéum skoðuð. Við vorum svo heppin að fá gistingu hjá heiðursparinu Albert og Siggu – eins og svo oft áður. Takk kærlega fyrir okkur!

Alltaf gott að kúra með Söru Bergdísi.

Helgina eftir skelltum við okkur norður í land að heimsækja Inga, frænda hans Magga þar sem hann fór með okkur í útsýnisrölt um bæinn sinn Thisted auk þess sem við nutum góðra veitinga hjá honum.

Í lok október fór ég síðan í helgarferð til Íslands en tilefnið var hvorki meira né minna en tvöföld skírn en það voru synir bræðra minna sem fengu fallegu nöfnin Róbert Kristian og Pétur þannig að nú þarf ekki lengur að kalla þá sæta frænda eldri og sæta frænda yngri. Þrátt fyrir að þetta hefði verið stuttur tími þá var yndislegt að komast aðeins til Íslands og hitta fjölskyldu og vini og sérstaklega að fá að knúsa litlu pjakkana mína enda ekki svo oft sem ég fæ að gera það þar sem við systkinin erum búin að dreifa okkur hér á Norðurlöndunum.

Stoltir foreldrar með ungana sína - Eliisa, Freyr, Róbert Kristian, Pétur, Björk og Alfreð.

Við Matti stóðum okkur einstaklega vel sem skírnarvottar Róberts Kristians - þó ég segi sjálf frá! Það er vonandi að við stöndum okkur jafnvel í því að uppfylla kristilegar skyldur okkar í framtíðinni.

Alfreð stoltur með Pétur sem steinsofnaði í skírninni.

Róbert Kristian með stoltum föður og öfum.

Hér má sjá ömmuna reyna að róa Pétur sem var orðinn frekar lúinn eftir viðburðarríkan og gestkvæman skírnardag.